یكی از چیزهایی كه به نهضت حسین بن علی(ع) ارزش زیاد می دهد روشن بینی است. روشن بینی یعنی چه؟ یعنی حسین (علیه السلام) در آن روز چیزهایی را در خشت خام دید كه دیگران در آینه هم نمی دیدند. ما امروز نشسته ایم و اوضاع آن زمان را تشریح می كنیم. ولی مردمی كه در آن زمان بودند آنچنان كه حسین بن علی (علیه السلام) می فهمید، نمی فهمیدند.
شب تاسوعا است. ذكر خیری از آن مجاهد فی سبیل ا...، امربه معروف و نهی ازمنكر، كسی كه حسین بن علی(ع) از او در كمال رضایت بود، حضرت عباس (علیه السلام) بكنیم. روابط در آن زمان مثل این زمان نبود. حوادثی را كه در شام اتفاق می افتاد، مردمی كه در كوفه یا مدینه بودند، خیلی دیر خبردار می شدند و گاهی هیچ خبردار نمی شدند. بهترین دلیلش داستان اهل مدینه است: حسین بن علی در مدینه قیام می كند، بیعت نمی كند می رود مكه. بعد آن جریان ها پیش می آید تا شهید می شود. تازه عامه مردم مدینه چشم هایشان را می مالند، كه چرا حسین بن علی شهید شد؟ برویم شام مركز خلافت تا ببینیم قضیه از چه قرار بوده؟
یك هیات هفت هشت نفری را مامور این كار می كنند. می روند به شام مدتی در آنجا می مانند، تحقیق می كنند، حتی با خلیفه ملاقات می كنند، اوضاع و احوال را كاملا می بینند و بر می گردند.
وقتی مردم از آنها می پرسند قضیه از چه قرار بود، می گویند: نپرسید كه ما مدتی در شام بودیم، می ترسیدیم كه از آسمان سنگ ببارد و ما هم از بین برویم. (تازه آن حرفی را كه اباعبدا...(ع) گفت: و علی الاسلام السلام اذقد بلیت الامه براع مثل یزید، (مقتل مقرم، ص۱۶۴) می فهمند و اعتراف می كنند كه راست گفت حسین بن علی.) گفتند: مگر چه قضیه ای بود؟ گفتند: همین قدر به شما بگوییم كه ما از نزد كسی آمده ایم كه علنا شراب می نوشد، علنا سگ بازی می كند، یوزبازی می كند، هر فسقی را انجام می دهد (و حتی آنها در تعبیر خودشان گفتند) و با مادر خود زنا می كند، با محارم خود زنا می كند. تازه پیش بینی اباعبدا... را فهمیدند كه حسین از روز اول اینها را می دانست